Do Świdnika nie wybieraliśmy trasy możliwie najkrótszej, bo po co? ;) Przejechaliśmy przez Wilczopole, spokojną i cichą miejscowość z ładnymi widokami i nie najgorszym asfaltem. Jak na razie jest to jedna z najmilej kojarzących mi się pobliskich wsi. Na drugą stronę ekspresówki S12 prowadzi w Kazimierzówce kładka pieszo-rowerowa przy Kościele Matki Boskiej Częstochoskiej. 

Potem już tylko chwila pedałowania przez Świdnik i dojeżdżamy na Lotnisko. Droga jest łatwa i dobrze oznakowana. Tutaj jednak - jeśli przyjechaliśmy zobaczyć start - mamy do wyboru albo oglądać jazdę samolotu stojąc z jednej strony budynku, albo oderwanie się samolotu od ziemi stojąc z drugiej strony budynku...

Jak się później okazało, pas startowy prezentuje się dużo lepiej z drugiej strony lotniska - od Świdnika Dużego. Dojechaliśmy tam nieco okrężną drogą, bo przez Mełgiew, gdzie zrobiliśmy krótki postój nad stawem przy helikopterze (na pierwszym zdjęciu tytułowym). Idealne miejsce na kanapkę i wyciągnięcie nóg. Żeby się do niego dostać trzeba tylko skręcić z ul. Lubelskiej w ul. 3 Maja. Wcześniej z daleka widać kościół i to na niego się kierowaliśmy, a Staw przy kościele odkryliśmy przypadkiem.

Do Lublina wjechaliśmy od strony dzielnicy Tatary, a po drodze do domu zahaczyliśmy jeszcze o tłumną w ciepłe dni ścieżkę rowerową przy Bystrzycy.

Podsumowując majówkę - przez trzy dni przepedałowaliśmy łącznie 123,99 km oraz 7h 27min! Co nas raduje, niemniej #szykujemysięnawięcej ! :)

Pogoda na 2 maja od rana zapowiadała się teoretycznie wietrznie i deszczowo. Nie chcąc żeby nas przewiało ale jednocześnie też by nie stracić całkiem tego dnia wybraliśmy się na krótką przejażdżkę tylko po Lublinie. Cel -> Decathlon: kilka zapasowych dętek, łatki samoklejące, szczotki do czyszczenia...  Padać - oczywiście nie padało, ale przynajmniej zakupy się udały :)

Dystans: 26,41km

Czas pedałowania: 1h 43min

Jeśli chodzi o komunikację rowerową, to w Lublinie nie jest wcale tak źle (choć oczywiście mogłoby być o wiele lepiej!). Mapa ścieżek rowerowych jest stosunkowo gęsta i praktycznie do każdej dzielnicy można się jakąś dostać. No... czasem z mniejszymi lub większymi przerwami na chodnikach lub ulicach.

Na naszej dzisiejszej trasie mijaliśmy m.in. przebudowę skrzyżowania ulic Solidarności i Sikorskiego ze stosunkowo niedużym korkiem, bo tylko na jednym pasie. Największe utrudnienia w ruchu potrwają co najmniej do końca tego roku, a wszystkie prace budowlane co najmniej do października 2017 roku. Ale za to potem będziemy mogli cieszyć się nowym, wygodnym (miejmy nadzieję...), dwupoziomowym skrzyżowaniem.

Mijaliśmy też należącą do PGE Elektrociepłownię Lublin-Wrotków, o której dowiedzieliśmy się niedawno, że jest największym źródłem energii elektrycznej i cieplnej na Lubelszczyźnie oraz posiada największy blok gazowo-parowy w całej Polsce. Cóż... z zewnątrz wygląda całkiem imponująco :)

Kolejnym ciekawym punktem jest ul. Kochanowskiego i stojący przy niej czołg, którego wbrew gabarytom całkiem łatwo nie zauważyć. Niestety nic o nim nie wiemy i nie znaleźliśmy... Może Wy macie jakieś informacje? Jeśli tak, podzielcie się w komentarzu!

Jeśli szukasz mapy dróg rowerowych w Lublinie zajrzyj TUTAJ

Przebieg trasy: Lublin Dziesiąta -> Wólka Abramowicka -> Żabia Wola -> Prawiedniki -> Krężnica Jara -> Zemborzyce Dolne -> Lublin Wrotków -> Lublin Dziesiąta

Dystans: 42,54 km

Czas jazdy (bez postojów): 2h 25min 55sec

Odcinek trasy od Szpitala Neuropsychiatrycznego (Dziesiąta) do Żabiej Woli polecamy przejechać ul. Głuską równoległą do ul. Abramowickiej - jest od niej zdecydowanie spokojniejsza i mniej ruchliwa, a ciągnie się bez zbędnego nadkładania drogi praktycznie do samej Żabiej Woli (i dalej)!

Skręcając w Mętowie na Prawiedniki wjeżdżamy na fragment szlaku "Renesans Lubelski". W Prawiednikach mijamy "Bar i Łowisko Wędkarskie Prawiedniki" - trudno przeoczyć, bo podwórze wygląda naprawdę pięknie i zachęca do odpoczynku. Aż żałowaliśmy, że nie zdążyliśmy jeszcze zgłodnieć ;) Z tego odcinka mamy pierwsze tytułowe zdjęcie kwitnącego rzepaku.

Wyjeżdżając z Krężnicy Jarej w stronę Lublina skręcamy na Zemborzyce Dolne na pierwszym mijanym przejeździe kolejowym. Potem można już kluczyć i kluczyć po gładkim asfalcie. Generalnie zdecydowana większość trasy to gładki, bardzo przyjemny asfalt bez dziur i wybojów! Zastanowiła nas ogromna góra piachu zasłaniająca drzewa na horyzoncie. Ktoś wie skąd to i po co? ;)

Subiektywnie najmniej przyjemny odcinek wypadł nam nad Zalewem Zemborzyckim do zjazdu trzecim mostem na Bystrzycy. O ile wcześniej na całej trasie było cicho i spokojnie, to tutaj zaczął się naprawdę duży tłok. Bardziej niż na uroki okolicy trzeba było uważać na innych rowerzystów i pieszych. Co jednak uzasadnia ciepła przerwa majowa - wszystkich ciągnie na rowery i to akurat doskonale rozumiemy! Niemniej, przyjemniej jeździ się na mało "popularnych" szlakach.

Komu polecamy?

Trasę polecamy wszystkim lubiącym wycieczki w wiejskiej scenerii, po gładkim asfalcie oraz ceniącym sobie możliwość skrócenia jej w każdym momencie - jeździmy po obrzeżach Lublina i w zasadzie nie występuje punkt "bez powrotu", z którego możemy już tylko długo-długo jechać dalej. W Prawiednikach możemy wrócić do Lublina ul. Osmolnicką. Na ul. Krężnickiej możemy nie odbijać w lewo na wszelkie Zemborzyce. Również znad Zalewu możemy pojechać w stronę Abramowic i Głuska ul. Żeglarską i Makową, co nieco skróci trasę.

Niegdyś Lublin nazywany był Jerozolimą Królestwa Polskiego. W 700-letniej historii od nadania mu praw miejskich Żydzi odgrywali dużą rolę w rozwoju kultury, nauki czy medycyny. Wybudowano tu znane w całej XVI-wiecznej Europie szkoły talmudyczne i drukarnie hebrajskie, najnowocześniejszy w przedwojennej Polsce szpital żydowski przy ul. Lubartowskiej, czy największą i najbardziej prestiżową szkołę rabinacką na świecie Jeszywas Chachmej Lublin. Było tu wiele synagog, w tym największa Wielka Synagoga (zajrzyj TUTAJ), szkół, teatrów amatorskich, klubów kulturalnych, drukarni i organizacji. W mieście mieszkał nawet legendarny jednodniowy, żydowski król Polski Saul Wahl (zajrzyj TUTAJ). Podczas spisu ludności w 1921 roku 56% mieszkańców miasta było żydowskiego pochodzenia. Tuż przed wojną było to już 31% - mniej ale wciąż niemal co trzeci mieszkaniec.

Po niemieckiej okupacji II wojny światowej z całej tej żydowskiej świetności pozostały zgliszcza...

Jednym z pobliskich Lublinowi świadków tragicznego losu żydów był kirkut (cmentarz żydowski) w Głusku, który funkcjonował tam od XVIII wieku. Był miejscem masowych egzekucji, ostatecznie został całkowicie zdewastowany, a nagrobki posłużyły Niemcom jako krawężniki przy budowie dróg. Dziś w tym miejscu stoi pomnik upamiętniający największą przeprowadzoną tam egzekucję 28 osób żydowskiego pochodzenia, która odbyła się 19 kwietnia 1942 roku. Ufundowała go w 1995 roku Doba-Necha Zajfsztajn-Cukierman, córka zamordowanych wtedy Zajfsztajnów.

Jest to miejsce warte odwiedzenia podczas pieszych czy rowerowych wycieczek po okolicach Lublina. My dowiedzieliśmy się o nim więcej dzięki "Opencaching Polska" - zabawie polegającej na poszukiwaniu ukrytych skarbów. Jedna z lubelskich skrzyń oraz jej dziennik odwiedzin znajduje się właśnie w pobliżu pomnika.

Jeśli chcesz wiedzieć więcej:

> o Głusku i kirkucie: zajrzyj TUTAJ

> o historii żydów w lublinie: zajrzyj TUTAJ  
> o Geocaching Polska: zajrzyj TUTAJ

Wrześniowy późno-popołudniowy spacer nad Zalewem Zemborzyckim. Od ulicy Osmolnickiej, gdzie zaparkowaliśmy (parking bezpłatny, aczkolwiek informujący o leśnym monitoringu), przez las nad wodę, następnie kawałek linią brzegową i z powrotem lasem do samochodu.

Muszę przyznać, że tą część Zalewu i małą wysepkę dopiero odkryliśmy. Podczas dotychczasowych spacerów od strony tamy i Wrotkowa jeszcze nigdy nie zawędrowaliśmy tak daleko. Linia brzegowa piękna, dużo zieleni, na której można przycupnąć, a ścieżki stosunkowo szerokie i udeptane (ścieżka przy brzegu bardziej "leśna", ścieżka powrotna równoległa bardziej "rowerowa"). Jednak spacerowiczów, wędkarzy i rowerzystów nie spotkaliśmy zbyt wielu.

Jedynym elementem zakłócającym spokój lasu była pomarańczowa szarża crossowa. Można w ogóle jeździć po lasach nad Zalewem crossami bez tłumików i bez tablic rejestracyjnych...?

Przebyty dystans: 4.15 km

Czas spaceru: 54 minuty bez postojów spokojnym tempem, z postojami nad jeziorem ok. 1,5 h

Pierwsze co przyszło do głowy po wejściu na teren jarmarku było "dlaczego akurat kura?" I do teraz tego nie wiem...

Idea współczesnego Jarmarku Jagiellońskiego, w tym roku już dziewiątego, zrodziła się ze słynnych niegdyś w całej Europie międzynarodowych Jarmarków Lubelskich organizowanych w XV i XVI wieku. Lublin był miastem, gdzie przecinały się jedne z ważniejszych szlaków handlowych: z Węgier na Litwę, z zachodniej Europy na Ruś oraz z portów hanzeatyckich do Turcji. Dzięki temu gościł kupców nieraz z najodleglejszych zakątków świata. Jednak głównymi partnerami handlowymi pozostawały miasta: Lwów, Brześć Litewski, Łuck i Włodzimierz Wołyński.

Dziś Lublin, jako miejsce w którym nadal spotykają się kultury Wschodu i Zachodu Europy, stawia sobie za zadanie być "Bramą Unii Europejskiej na Wchód". Chce odbudować współpracę z partnerami z Ukrainy i Białorusi, promować w tych krajach Unię Europejską oraz w Unii Europejskiej promować Ukrainę i Białoruś. Pomóc w tym m.in. ma właśnie Jarmark Jagielloński będący wydarzeniem nie tylko kupieckim, ale też kulturalnym.

Co można było zobaczyć na tegorocznym Jarmarku? Przede wszystkim mnóstwo straganów, wystawców i sprzedawców. M.in. zabawkarzy, pisankarzy, bednarzy, rzeźbiarzy, plecionkarzy, malarzy, garncarzy, kowali, rękodzielników, pszczelarzy, hafciarzy i koronkarzy, tkaczy, ikonopisarzy, ludzi tworzących cuda z wycinanek, bibuły, ceramiki, szkła i farbek, koralików, drewna czy słomy. Ceny wyrobów często były dalekie od dyskontowych, niemniej akceptowalne jeśli zastanowić się nad ilością czasu, umiejętności i wyobraźni niezbędnych do stworzenia każdej rzeczy. Z błyskiem w oku mijałam stoiska z biżuterią i wszelką stołową zastawą :) Oprócz tego można było spróbować różnych regionalnych potraw i słodkości, posłuchać opowiadań i pooglądać występy, wziąć udział w różnych warsztatach, potańczyć, pozwiedzać, pochodzić na szczudłach, pograć w bierki XXL... i tylko trochę żal, że dotarłam na Jarmark dopiero popołudniu ostatniego dnia, bo zdecydowanie czuje się lekki niedosyt.

W przyszłym roku z pewnością zarezerwuję sobie więcej czasu. No i jakąś gotówkę. No i zapytam kogoś dlaczego właściwie właśnie kura ;)

Strona wydarzenia - http://jarmarkjagiellonski.pl/